Counten die blessings

Ik heb het op het moment een beetje moeilijk met het vinden van een ritme. Dit komt door verschillende redenen:
Sander is op het moment doordeweeks veel thuis en is ’s ochtends niet-aan-te zètten.
Lex, 13 maanden, vindt slapen voor losers en zorgt er al ruim een jaar voor dat wij een zeer ruig nachtleven leiden.
Ik, ochtendmens, vind dat eigenlijk alles in de ochtend gedaan moet worden, want ik heb ooit besloten dat een dag na 14.00 uur wel is afgelopen… (Ik werk hieraan, maar dat doe ik al heel lang…)
Jools gaat alleen een ochtend en een middag per week naar de peuterspeelzaal.
Ik werk niet.

Kortom, we moeten onszelf elke dag aanzetten voor een ritme èn dat moet, naar mijn idee, dus allemaal in de ochtend gebeuren.
Gezien een aantal punten hierboven, is dat eigenlijk helemaal niet handig en/of nodig, maar…daar heb ik niks mee te maken. Ik wil het zo en ik wil dat vaak ten kosten van alles, vooral ten kosten van de sfeer.. Wat ik niét wil, is loslaten. Loslaten dat alles nu gewoon even anders loopt.. Nee jongens, ritme is hetgeen wat we nu ab-so-luut nodig hebben. Fuck loslaten.

Het gevolg is dat ik de boel een beetje ga lopen terroriseren. Zonder opzet uiteraard, maar het gebeurd wel. Ik klaag dat iedereen hier in huis persé een ritme nodig heeft en ik vertel ze ook heel graag hoe ze dat moeten aanpakken. Daarnaast vind ik dat er heel veel dingen anders moeten en wel nù! Deze staat van zijn kan ik best lang volhouden. Eigenlijk heb ik het op zo’n moment natuurlijk nodig dat Sander tegen mij zegt: “Griet, doe is normaal” Maar… zo zijn we niet getrouwd. Sander gaat mij juist proberen te helpen. Hij probeert daarbij aan al mijn eisen te voldoen…. Hier komen we uiteraard niet uit. Want het enige waar ik last van heb, ben IK. En de enige die het op kan lossen, ben IK.
Dankzij Sander kom ik altijd wel zèlf op dit punt terecht. Het punt, dat ik in zie dat IK het probleem ben, dat IK normaal moet doen en dat de rest van ons gezin eigenlijk heel goed gaat met hoe het nu even loopt…

Ondertussen is de dag natuurlijk allang voorbij, want het is immers al na tweeën.. en ik neem me iets voor. Ik neem me voor om mijn blessings gewoon weer is te gaan counten. Want wat loop ik nou godsamme te klagen, terwijl ik eigenlijk niks te klagen heb. Plus dat het klagen me ook nog eens helemaal niks positiefs oplevert.

Deze week, zoek ik aan het eind van de dag 1 positief punt uit, of 2 als ik lekker gek wil doen. Gewoon iets moois van die dag of, van waar ik nu sta in mijn leven. Ik geloof namelijk dat positief denken, positiviteit aantrekt en dààr kan ik altijd wel wat van gebruiken.

Geef een reactie