Kunnen we dit niet even snel verwerken?

De eerste nacht dat ik wakker lig. Ik heb mijn vaste rondjes op internet gehad en dan wordt het stil. Of werd het eigenlijk maar stil, want in mijn hoofd gaat het keihard aan. De film van afgelopen dagen speelt zich weer in flarden voor me af. Bevallen na een zwangerschap van 20 weken… Ook denk ik aan het moment waarop onze baby ongeveer moet zijn overleden. Ik denk dat het op de camping was. Ik maak er grappen over tegen andere mensen:

“Ik denk dat de baby dacht: “Fuck, ze zijn van het camperen, ik kan nu nog terug”.

Ik besluit om nooit meer naar die camping toe te gaan. Ook zie ik in gedachten het kleine kistje, wat Sander uiteraard zelf getimmerd heeft, in de diepe aarde liggen. Mijn gedachten gaan zelfs zo ver, dat ik Roux erin zie liggen, met al die aarde erop. Het maakt me misselijk. Ik wil dit helemaal niet denken, weg hier. Dan zie ik het geboorte kaartje voor me. “Nee, ook niet goed. Hier werd ik overdag ookal misselijk van”.

Tegelijker tijd weet ik dat al deze gedachtes er moeten zijn. Want dit is natuurlijk wat ze bedoelen met “het verwerken”. Dat ik uiteraard totaal geen zin heb in dit hele proces maakt waarschijnlijk geen zak uit. Ik blijk overigens op dit moment te horen tot de groep mensen, die aan struisvogelpolitiek doen. Ik wil namelijk dat alles om me heen gewoon weer normaal is. Dat iedereen stopt met zijn stem in het standje “grafstem” te gooien als ze mij zien. Daarnaast wil ik mezelf ook nog is alleen maar onder een deken verstoppen en deze periode gewoon voorbij slapen. Ik ga dus voor de dubbel binnen de stuisvogelpolitiek.

Misschien vind ik dat wel het lastigst. Dat ik deze periode gewoon door móet. Dat er geen andere mogelijkheid is. Dat waar ik normaal gesproken weet dat ik een keus heb met hoe ik met iets omga. De keus hierin voor mij voor een groot deel bepaalt wordt ofzo. Mijn reactie is namelijk om er voor weg te vluchten, voor de leegte, de pijn, de stilte, maar ik moet er gewoon doorheen. Bij het ‘er doorheen gaan’ heb ik uiteraard wel de keus hoe ik dat dan wil doen, maar dat voelt als een zeer smalle tunnel ofzo. En tuurlijk, tuurlijk zie ik wel het o zo bekende licht aan het einde van die tunnel. Maar ik sta nog zo aan het begin.

Ok, tijd is dus hetgeen wat ik nodig heb. Maar dat maakt het gelijk ook heel dubbel. Want elke dag die we deze week verder zijn gegaan, voelt Roux steeds een klein beetje verder weg. En dat is nou juist niet de bedoeling. Roux wil ik voor mijn gevoel heel dicht bij me houden en het hele verhaal eromheen wil ik zo snel mogelijk achter me laten. Of een plekje geven, anders denken mensen dat ik het weg stop. En dat wil ik natuurlijk ook, het wegstoppen, maar uiteindelijk zal dankzij tijd, het weg stoppen waarschijnlijk plaats maken voor “het een plekje kunnen geven”. Mits ik er natuurlijk wel een beetje over blijf praten. Godsamme, volgens mij is het begonnen hoor, het verwerken. Of is dit gewoon rouwen? En komt daarna pas het verwerken? Even snel rouwen en even snel verwerken is zeker geen optie?….

Op dit moment kan ik de tekst “het een plekje geven” trouwens alleen maar uitspreken met de stem van Christoff uit de film Frozen, van wanneer hij Sven, de eland, nadoet. Wat me tegelijkertijd doet lachen, omdat dit natuurlijk komt doordat ik die kinderfilm, dankzij Jools, al een keer of 50 heb mogen aanschouwen. Want oja, we hebben natuurlijk ook nog 2 levende kinderen. Thank god btw. Want ik denk echt dat ik dit allemaal een stuk makkelijker vind, dankzij Jools en Lex. Dankzij hun stemmetjes, het feit dat ze gewoon verzorgt moeten worden, hun vrolijkheid, hun gezeur. Zij zorgen ervoor dat we elke dag weer door moeten. Dat ik onder die deken vandaan moet komen en dat de tijd verder tikt. Ik ben gewoon keihard bezig met rouwen en verwerken man en het gebeurt waar ik bij sta, yes!!

Geef een reactie