De levah

En hoe gaat het nou eigenlijk ècht met je? Ik blijf dit een hilarische vraag vinden. Ik stel hem de laatste tijd vaak, aan mezelf. En ik merk, dat ik er eigenlijk geen antwoord op kan geven. Ik weet niet precies hoe het met me gaat, omdat het zo vaak wisselt. Het ene moment voel ik me intens gelukkig, doe ik zingend allerlei typetjes na voor Jools, bakken we taarten en ben ik zó blij met wat ik heb.
Terwijl ik me het andere moment leeg en verdrietig voel, de dag wel om kan kijken, een paniek aanval lekker de ruimte geef, plus een constant intens heftige drang naar een nieuwe baby. Ik verbaas me er trouwens over hoe sterk die drang naar een baby kan zijn, zelfs wanneer je al twee kinderen hebt. Wees blij dat je er al twee hebt man, denk ik zeer regelmatig.
Ik snap dat, hoe ik me nu voel, volkomen normaal is. Snap ik, echt. Maar ik vind het nogal heftig en verwarrend.
Een rouw proces en het verwerken daarvan, dat heb ik gewoon nog niet zo vaak meegemaakt. Ja, we zijn een paar katten verder en er gaan in mijn omgeving ook echt wel mensen dood waarvan het gewoon kapot zonde is, maar een rouw proces van zó dichtbij, dat het echt pijn doet van binnen… Daarvan is dit voor mij de eerste. Geen slechte score voor iemand van 33 ;-)) Maar ja, dan moet je dus nog wel een beetje ondervinden hoe dat nou gaat. En daar ben ik druk mee.

Ik hoorde laatst op tv in een prachtig interview, dat “dingen een plekje geven” echt bullshit is. Je moet er gewoon keihard doorheen. En die opmerking, daar kan ik me heel goed in vinden. Door er op deze manier naar te kijken, werden er gelijk een aantal nieuwe processen in werking gezet. Zoals de gedachte dat ik het verlies van Roux, -ik spreek bijna nooit hardop deze naam uit. Ik heb bij deze besloten hier verandering in te brengen- heus niet verwerk door het krijgen van een nieuwe baby. Dat dacht ik namelijk echt. Zo van: “Het is heel heftig wat er allemaal gebeurd is, maar er is nog tijd zat, we maken wel een nieuwe…”
Maar we hebben het natuurlijk niet over een paar nieuwe schoenen.
Hierdoor kwam ik terecht in de hoek van “het loslaten” en “dingen proberen te accepteren zoals ze zijn”…. Blegh… En daarbij de belangrijkste gedachte:” Stel dat het hierbij blijft, dat ons gezin compleet blijkt te zijn met tweeënhalf kind. (3 Griet, het zijn er 3…oja.) Dan wil ik kunnen voelen, dat het dan ook echt compleet is”. Zooo, die vind ik nog lastig hoor.

We hebben namelijk vanuit het ziekenhuis te horen gekregen, dat Roux is overleden na een infarct in de placenta. En bij een eventuele volgende zwangerschap, is er kans op herhaling. Dit wordt verder uitgezocht in een academisch ziekenhuis.
Na dit nieuws was ik van slag, maar ook dit zette aan tot een aantal nieuwe, heftige, maar verhelderende, gedachtes en gevoelens. Want…that’s life people… En door dit hele verhaal voel ik dat ik steeds meer de kant op wil in het gebied van “het loslaten”. En volgens mij is dat een goed begin.
Ik wìlde namelijk graag drie kinderen, ik wìlde ze graag dicht op elkaar, (want man man man, wat vind ik hele kleine baby’s heftig. Hopla, opgroeien met die handel) en ik wilde ook graag een zomer baby. Zo blijkt het dus allemaal niet te werken… Wat gek ;-)) Zoals John het ook al zei: “Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt”. Wijze man, die John.
En ik geloof zeker dat het leven maakbaar is, tot op zekere hoogte. Dat je zelf heel bewust voor bepaalde dingen kunt kiezen, maar dat sommige dingen ook gewoon zo lopen, zoals ze moeten gaan. En niet om iemand te straffen ofzo, maar omdat je toe bent aan bepaalde ontwikkelingen. Door wie dit dan wordt bepaald, ja uhhh… ik weet ook niet alles.

Ik besef me dat deze manier van denken echt niet bij iedereen past. Maar het is gewoon waarin ik geloof hè, het is geen waarheid ofzo. Plus dat ik per uur kan wisselen over waarin ik geloof. Maar dat lijkt me nou juist weer heel gezond bij een geloof. Dus, hoe het nou eigenlijk écht met me gaat?…. Precies volgens plan.

Geef een reactie